Rol: Helge

Ervaring:
Mijn toneelcarierre begon in 1996 met de voorstelling "Maanlicht en Rozen" van Guusje Eybers. Het was de eerste voorstelling die gespeeld werd in wat nu Theater Zwembad De Regentes heet. Daarna volgde een aantal voorstellingen bij het Nationale Toneel en Toneelgroep Drang. In een kort tekenfilmpje sprak ik de stem in van Haagse Harrie

Begin jaren 80 was ik als auteur en acteur betrokken bij een drietal dramaproducties voor de VPRO televisie. In 1999 speelde ik de rol van Boer Kwartel in de kinderserie Ernst Bobbie en de Rest op Kindernet. Mijn laatste filmervaring was de rol van aanklager in een historisch filmpje over het proces tegen Cornelis de Witt, die dagelijks gedraaid wordt voor bezoekers van de Gevangenpoort.

Mijn feest der Festen:
De film Festen staat op mijn lijstje van beste films. Toen Manon mij vroeg voor de rol van Helge hoefde ik niet lang na te denken. De gekozen benadering van het verhaal intrigeert me in hoge mate: "hoe kunnen mensen verschrikkelijke dingen doen, en verder leven in complete ontkenning? De uitdaging is niet alleen die vraag over te brengen aan het publiek, maar ook iets van een antwoord.

Mijn feest der Familie:
Mijn familie zou ik niet als eerste in verband brengen met feest. Maar ik mag niet onvermeld laten dat ik een sterke band had met mijn moeder.
Ik mis haar nog vaak. Verder heb ik een sterke band met mijn veel jongere broer. Dat is alleen maar sterker geworden sinds hij samenwoont met Judith en zij twee prachtige kinderen kregen.

Ik heb zelf geen kinderen, maar ik prijs me gelukkig dat ik voor Eline en Laura de rol van oom (gezien het leeftijdsverschil misschien wel Opa) mag spelen. Het zal mijn beste rol ooit worden.

Mijn feest der Festenfamilie:
Ik verbaas me er altijd weer over hoe snel een groep actrices, acteurs, productiemensen en regiseur een familie kunnen vormen. Al na de eerste repetitie is het raak. Werken met zoveel verschillende mensen is iedere keer weer een feest op zichzelf. Het voelt echt als een familie. En daarom kunnen we tijdens repetities en improvisaties (die het publiek jammer genoeg nooit zullen zien) de diepte in en raken aan emoties die echt zijn.