Eerste reacties op FAMILIE:

"Nu 2 dagen later nog steeds erg onder de indruk, mijn complimenten voor het hele team! ......."

"Wat een geweldig originele enscenering en wat naturel geacteerd!.........."

Lees de complete en andere reacties

Geef hier zelf uw reactie

FAMILIE van Maria Goos

Alles moet blijven zoals het nooit geweest is.

25 t/m 28 november en 2 t/m 4 december 2010
1 EXTRA VOORSTELLING INGELAST op woensdag 1 december

Na 3 prijzen te hebben gewonnen met het Zouthuis bij de Haagse Vereniging voor Amateurtheater, gaat Toneelgroep ROOD met Familie van Maria Goos dit succes het komend seizoen proberen te evenaren. Het aangrijpende toneelstuk wordt gespeeld in het luchthavengebouw van voormalig Vliegveld Ypenburg. Dit vliegveld werd in 1936 geopend en speelde een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog.

Het verhaal gaat over een familie waarin de leden kampen met opgekropte gevoelens over vroeger en nu. In de wetenschap dat het niet lang meer zal duren voordat Ma overlijdt aan K, zoekt iedereen zo zijn eigen manier om met deze gevoelens en elkaar om te gaan. Pa heeft de hele familie bij elkaar gehaald in een vakantiehuisje om nog één keer ‘gezellig’ bij elkaar te zijn. En daar begint de ellende.

Voor Toneelgroep ROOD is het een uitdaging steeds te vernieuwen en u het verhaal te laten beleven op een manier die u niet snel vergeet. Van 25 t/m 28 november en 2 t/m 4 december verzorgen we voor u graag een ontroerende en verrassende avond uit.

Deze voorstelling word gespeeld door: Chris Kwant, Irma Hollander, Kristel Keuren, Margriet van der Meijden, Marten van der Meijden, Náhani Borking en Sander van de Velde.

Regie: Manon de Groot–van Gelder

We ontvangen u graag bij één van de zeven voorstellingen. De kaartverkoop is al gestart. Als u zeker wilt zijn van een plaats, raden we u aan tijdig te reserveren. Kaarten kunt u reserveren aan de rechterkant van deze website.

Manon de Groot - van Gelder, regisseur

Toneelgroep ROOD is zoals de naam al doet vermoeden een gezelschap met passie en liefde voor theater en elkaar. Vanaf de eerste voorstelling van ROOD heb ik de eer om regisseur te mogen zijn van deze groep super fijne mensen.

Het is te gek om met zoveel, veelzijdige ambitieuze toneelliefhebbers een paar maanden aan de slag te gaan om te onderzoeken, te groeien, te vloeken, te lachen, te huilen, te spelen, te praten, te verdiepen en te leren.

Familie is een pracht stuk, Maria Goos een groots schrijfster. De spelers van ROOD zijn super talentvol en het productieteam rocks!

Kortom…Komt dat zien!!!!

Chris Kwant als Pa, Harold

Harold probeert een laatste gezellig samenzijn te organiseren, door de hele familie voor een weekje mee te nemen naar een vakantiehuisje. Bij aankomst al vraagt hij zich af of hij er eigenlijk wel iemand een plezier mee doet: "Ik heb het ze toch niet opgedrongen, hè?" Dat is niet zo, maar zelf handelt hij mogelijk vanuit een verborgen schuldgevoel?

Ik zou Harold willen omschrijven als een lieve man die met een zekere oprechtheid probeert voor zijn vrouw een waardig laatste samenzijn met de naaste familie te organiseren. Ondanks dat zijn leven met haar niet altijd makkelijk is geweest. Maar zoals velen heeft ook deze lieve man een verrassende kant.

4 Jaar geleden heb ik de incestplegende vader mogen spelen in FESTEN, de eerste productie van Toneelgroep ROOD. Eerder heb ik aantal keren toneel mogen spelen bij Het Nationale Toneel en Toneelgroep Drang. Een leuke ervaring was mijn rol van Boer kwartel in de populaire kinderserie Ernst Bobbie en de Rest.

Ik bewonder Manon omdat zij uit de schijnbare chaos van probeersels en repetities met doorgaans eigenwijze actrices en acteurs, altijd weer iets verrassends weet te presenteren aan haar publiek.

Irma Hollander als Ma, Karin

Karin gaat dood . Haar echtgenoot organiseert een paar daagjes in een huisje met de hele familie.

Gezellig allemaal nog even samen!
Karin wil iets belangrijks vertellen, maar daar krijgt zij de kans alsmaar niet voor.

Dit is mijn derde productie onder regie van Manon en het blijft iedere keer weer een nieuwe uitdaging.

Kristel Keuren als dochter, Bibi

"Het kan best leuk worden, dat moet je niet uitsluiten hoor Von, dat het ook heel leuk kan worden."

Bibi vertrekt vol goede moed richting het familieweekend. Nu haar moeder is uitbehandeld wordt het wel eens tijd dat de waarheid boven tafel komt. Niet voor haar moeder natuurlijk, maar voor haar vader. Of voor zichzelf...?

Het is interessant om de zoektocht aan te gaan naar het personage Bibi en haar drijfveren. Mijn vriendin zou ze niet zijn, maar het plezier zit hem juist in dat onbegrip, in de lichte irritatie die ze bij me oproept. Waarom loopt dat gekke wijf toch zo te zeiken?


Vooral in dit gemotiveerde en voor mij vertrouwde gezelschap is het prettig werken. Rood is een heerlijk thuishonk waar ik rustig verder kan timmeren aan mijn theaterweg.

Margriet van der Meijden als overleden Ma, Karin

“t Valt altijd tegen achteraf” De rode draad in de teksten waarmee Karin terugkijkt op alles wat er gebeurd is. Er spreek geen spijt uit, maar met Karin vind ik dat dat ook geen zin heeft: spijt hebben; het lost zo weinig op.

Waar ik, als Margriet, in ieder geval geen spijt van heb, is dat ik een paar jaar geleden “ja” tegen Manon heb gezegd toen ze me vroeg een rolletje in Festen te spelen.

Ik heb daarna in Rashomon en kortgeleden in Zouthuis mogen spelen. Vooral Zouthuis was een geweldige ervaring. Niet alleen had ik voor het eerst een veel grotere rol, maar tijdens de voorstellingen bleek al dat we met z’n allen iets moois tot stand hadden gebracht. En dat werd bevestigd tijdens de uitreiking van de “Haagse Oscars”. Hopelijk mag ROOD door dat succes veel nieuwe bezoekers welkom heten!

Marten van der Meijden als zoon, Nico

Nico is een geslaagde zakenman, selfmade, want vanuit huis heeft hij de waardering niet meegekregen. Ma heeft altijd meer oog gehad voor zijn zus, Bibi. Blijkbaar kon Nico niet voldoen aan de hoge standaard die Ma voor hem voor ogen had. In de jaren na zijn jeugd heeft Nico altijd willen bewijzen dat hij wel wat waard was en dat is 'm redelijk gelukt.

"Alles moet blijven zoals het nooit geweest is."

Toneelgroep ROOD gaat me aan het hart. Een ambitieus gezelschap met veel talent, kwaliteit, doorzettingsvermogen, liefde en mooi drama theater. Ik ben er nog steeds trots op dat ik mede aan de wieg van ROOD heb mogen staan en dat het gezelschap per productie professioneler en beter wordt. Ik heb het genoegen gehad om voor andere gezelschappen te mogen spelen, maar met een fantastisch productieteam, een briljante regisseur en talentvolle acteurs voelt het bij ROOD altijd als thuis komen.

Nahani Borking als schoondochter, Sandra

Sandra staat haar familie centraal. Op de familie van Nico kijkt ze neer. Ze vindt ze maar lastig en ze houdt zich ook het liefst afwezig. Maar aan haar mening ontkom je zeker niet. “Als die gordijnen dicht moeten blijven, hadden we net zo goed een week bij ons in de gangkast kunnen gaan zitten”.
Ik vind het leuk om haar te spelen omdat ze geen blad voor de mond neemt en te allen tijde doet waar ze zelf zin in heeft, ze houdt met niemand rekening, dat is stiekem wel eens lekker. Verder hebben we totaal geen overeenkomsten.
Acteren is een onlosmakelijk deel van mij. Vanaf mijn 12^e ben ik begonnen met jeugdtheater. Sindsdien heb ik vele disciplines uitgeprobeerd, toneel, tv, musical en stand up comedy. Dit is mijn eerste voorstelling bij Toneelgroep Rood.

Sander van de Velde als schoonzoon, Von

Toneelspelen bij Toneelgroep ROOD is altijd een geweldig feestje. Met een combinatie van wisselende locaties, pakkende stukken, leuke spelers en fijne ondersteuning, zorgen we altijd voor een enerverende avond. In het stuk Familie mag ik in de rol van Von, u nog meer bijvoeglijke naamwoorden laten beleven. Von is mislukt schrijver en alcoholist, die met frisse tegenzin mee gaat naar de laatste familieweek van zijn schoonfamilie. Gelukkig mag hij van zijn Bibi deze week gewoon een borreltje blijven drinken. Hij maakt met Bibi afspraken om de week ook voor hun zelf leuk te houden, maar heeft deze afspraken misschien net even anders geïnterpreteerd dan dat ze bedoeld waren.

Sinds 5 jaar speel ik met bij Toneelgroep ROOD en Toneelvereniging ODIA. Daarnaast heb ik dit jaar meegedaan aan de centrale Haagse voorstelling Shakespeare in de Stad: Een Midzomernâch (een samenwerking tussen Culturalis en het Koorenhuis). Het is heerlijk om naast mijn werk als Facility Manager, uit mijn eigen dagelijkse rol te stappen en tijdens één à twee toneelstukken per jaar in de huid te kruipen van een ander personage. Tijdens het repetitieproces krijg ik nieuwe energie van het uitspitten van een persoonlijkheid en het onderzoeken hoe deze persoon zou kunnen reageren op een situatie. Het samen met de andere spelers volledig op gaan in de rollen is een heerlijke ervaring.

Laura Wijninga muziek

alias Narda on Sax zorgt voor de muzikale omlijsting van Familie en speelt een klein rolletje in het stuk. Laura speelt al 20 jaar saxofoon bij vele bands en heeft in haar jongere jaren bij jeugdtheaterschool Rabarber gespeeld.

Optreden is voor haar net als sporten: energie opwekken en de alledaagse dingen van je afgooien. Door medespeler Nahani Borking is Laura bij Rood gekomen. Laura ziet Rood als een nieuwe uitdaging om haar saxspel verder te ontwikkelen door dit te combineren met professionals en amateurs uit de theaterwereld.

Monique den Heijer regieassistente

Halverwege juni 2010 werd ik gebeld door Manon. Ze vertelde over een stuk waar ze mee bezig is en dat ze een regieassistente zocht. De laatste tijd hoorde ze mijn naam steeds vaker vallen en dat kan toch niet zonder reden zijn….

Ik zei vrijwel direct “Ja, ik doe het” en nog diezelfde avond liep ik binnen tijdens een van de eerste repetities van ‘Familie’. Ik ben er nog steeds en geniet elke keer weer met volle teugen van wat zich vormt terwijl je ermee bezig bent. Ik heb veel bewondering voor de spelers en verbaas me over de creativiteit van Manon. Ik ben dankbaar dat ik er deel van uit maak. Het wordt grandioos!

17e eeuw
Een rijke edelman bouwt een buitenplaats met boerderij tussen Rijswijk, Den Haag en Delft. Om het terrein stonden heel veel mooie iepen die het huis haar naam gaven: Ypenburg.

1e helft 20e eeuw
In 1926 lanceert de Haagse burgemeester Mr. J.A.N. Patijn het plan om in de buurt van Den Haag een vliegveld aan te leggen, dat Schiphol moet overtreffen. Door de slechte economische groei in het begin van de jaren dertig blijkt het plan echter vooralsnog niet haalbaar.

De oorsprong van Vliegveld Ypenburg ligt dan ook bij de Nederlandse sportvliegerij uit de jaren 1930, die grote opgang maakt. Voordat het latere vliegveld wordt aangelegd is het vooral een aantal zweefvliegers dat hun vliegsport beoefent op een weiland nabij de voormalige hoeve Ypenburg.

Vliegveld Ypenburg komt uiteindelijk tot stand op initiatief van de Haagse Aëroclub voor Sportvliegers onder de bezielende leiding van de voorzitter de heer D.H. Reinders. De Rotterdamse Aëroclub, de Nationale Luchtvaart ondersteunen zijn initiatief.

De bouwers van het vliegveld bestonden uit alleen maar werklozen die geen baan konden vinden sinds de crisis van de jaren 30. Het was een soort 'werkverschaffingsproject' dus ze behielden hun uitkering. Het vliegveld van 930 bij 830 meter werd binnen zes maanden gebouwd. Het was toentertijd even groot als Schiphol in dezelfde periode.

Het stationsgebouw en de toren werden ontworpen, helemaal in de stijl van het ‘nieuwe bouwen’ door de architecten Brinkman en Van der Vlugt, ook bekend van het van Nelle gebouw in Rotterdam. Het is ontworpen als een (kromme) tribune die gericht is op het vliegveld. De openheid naar buiten en de opbouw van het pand met zijn open en gesloten delen die terugkomen in de constructie en opzet van het gebouw, zijn bijzonder kenmerkend voor het functionalisme.

1940-1945
Op 10 mei 1940 overvielen Duitse strijdkrachten het neutrale Nederland. Hiermee kreeg Nederland de bedenkelijke primeur van de eerste grote luchtlandingsoperatie uit de geschiedenis. Duitse parachutisten en luchtlandingstroepen landden onder meer op het Rijswijkse vliegveld Ypenburg om van daaruit door te stoten naar Den Haag. Hun doel was om Koning Wilhelmina, de regering en de legerleiding gevangen te nemen.

Doordat de ligging ongunstig was voor de Duitsers is het vliegveld eigenlijk niet gebruikt tijdens de oorlogsjaren. Op vijf mei 1945 capituleerde de Duitsers.

2e helft 20e eeuw
In de vijftiger jaren groeide Ypenburg tot een luchtmachtbasis met fabrieken van AvioDiepen en Fokker. In die tijd waren de vliegfeesten ook wel I.L.S.Y.`s (Internationale Luchtvaart show Ypenburg) genaamd enorme publiektrekkers.

In 1957 hielden de commerciële en vrachtvluchten op, alleen militaire bleven er landen door dat de bewoning steeds dichter bij het vliegveld kwam. In 1968 hielden de militaire vluchten op en werden alleen buitenlandse gasten er nog verwelkomt door Juliana. Het Stationsgebouw had een eigen  Koninklijke wachtkamer. In 1991 sloot het vliegveld voorgoed en werden er nieuwbouwhuizen geplaatst. In 2002 werd Ypenburg onderdeel van Den Haag.

21e eeuw
BOEi is sinds 2009 eigenaar van de verkeerstoren, het stationsgebouw en het NLS gebouw. BOEi is een non-profit organisatie die zich bezighoudt met herbestemmen van industrieel erfgoed. Zij doet dit vanuit verschillende invalshoeken: als investeerder, als ontwikkelaar, als adviseur of een combinatie daarvan.

In het voorjaar van 2010 heeft Vliegveld Ypenburg mee gedaan aan het SBS 6 programma “Het mooiste pand van Nederland”. Samen met 15 andere panden verspreid over heel Nederland maakten zij kans om een opknapbeurt te winnen ter waarde van 1 miljoen Euro. Helaas is het vliegveld niet in de prijzen gevallen.

Meer informatie vindt u op:

www.historischypenburg.nl
www.boei.nl

Volg ons ook via: